Ich bin hefa

Facebook drap bloggen min

2008-03-10T16:35:00.001+01:00

Eg er lei for det.

Ikkje heilt Betty Boop

2007-07-30T19:23:00.000+02:00

- Sis, du liknar på Betty.
- ??
- Ugly Betty.
- !!
- Du er ikkje stygg då. Det var difor eg berre sa Betty.
- !?
- Men du liknar. Håret. Og brillene. Du skulle hatt regulering.

Utan veslebrødre hadde det vore fred i verda.

I p-pilleprodusenten sitt verdsbilete

2007-06-28T20:37:00.000+02:00

Ta kontakt med lege dersom du lider av noe av følgende:
* Brystsmerter
* Uventede underlivsblødninger
* Ubehandlet høyt blodtrykk
* Gulfarging av øyehvite og huden (gulsott) under graviditet eller ved tidligere bruk av p-piller
* Påvist eller mistenkt graviditet

(Frå pakningsvedlegget til Loette)

Og ikkje eit er registrert på meg...

2007-06-27T23:13:00.000+02:00

Hefa As
Hefa Eiendom As
Hefa Eiendom Da
Hefa Holding As
Hefaistos As
Hefels Konditori Og Kafe
Heffalompen Familiebarnehage
Heffalompen Familiebarnehage, avd Rakkerungene
Heffalompen Holding As

1981 - slik eg ser det

2007-05-17T20:47:00.000+02:00

4. februar:
Gro Harlem Brundtland vert vår første kvinnelege statsminister. To månader seinare vert ho også partileiar i Arbeidarpartiet. Denne første perioden hennar som statsminister vert kort; Ap taper valet om hausten. Gro går av i oktober, og er først tilbake i sjefsstolen 9. mai fire og eit halvt år seinare.

1. juni:
Torolf Elster går av etter ni år som kringkastingssjef. 70-åringen kan sjå tilbake på fleire tiår som ein viktig person i norske media. Bjartmar Gjerde vert ny NRK-sjef.

24. august:
Her og nå er på lufta for første gong. Radioprogrammet startar opp med ein litt annan profil enn i dag, men det har heile vegen vore det tabloide nyheitsalternativet til Dagsnytt i NRK P1.

9. september:
Legendariske Bjørge Lillelien: "Norge har slått England 2-1. Aldeles utrolig. England: Kjempers fødeland. Lord Nelson, Lord Beaverbrook, Sir Winston Churchill, Sir anthony Eden, Henry Cooper, Lady Diana. Vi har slått dem alle sammen!"

24. september:
Framtida fødast.

16. desember:
Hedmarkstoppen folkehøgskole vert den første nærradioen i Noreg med konsesjon. Dermed er det 48 år gamle NRK-monopolet oppheva.

Ein dag for æva

2007-03-27T13:07:00.000+02:00

"Samme dag som han ble pågrepet skulle Eriksen etter planen gifte seg. Bryllupet skulle være i hagen hjemme hos Eriksen på ettermiddagen.

Eriksen skulle også på ultralyd med sin kone den dagen, og skulle i tillegg i en begravelse til en venn den formiddagen."

2007-03-18T21:26:00.000+01:00

Siste nytt frå Paris

2007-03-15T20:46:00.000+01:00

Britney Spears er skandaleomsust, stakkarsleg og skalla.

Femina held oss oppdatert med artikkelen Privat sex-video i omløp, der dei også sveipar innom ei anna skandaledame:

Nylig ble det kjent at Britneys fest-venninne Paris Hilton også har opplevd at private videoklipp har blitt tilgjengelig. [Paris Hilton skal ha tjent over seks millioner kroner på filmen «One night in Paris».]

No shit, Sherlock!

Floka løyst på bar i Trondheim

2007-03-11T12:01:00.000+01:00

- Såg du at Dagbladet hadde transkribert avskjedstalen til Valla?
- Nei?
- Der snakka ho om Ingrid Yssen.
- Å?
- Eg lurar på om det er Dagbladet sin feil. Sa ho feil på TV?
- Veit ikkje.
- Mystisk.
- Kanskje det er løysinga! Ho trudde det var søstra det var snakk om!
- Jaggu!

Klisjé, men sant: Ho runda 50 - til 100 i stil

2007-03-06T19:57:00.000+01:00

Eg flyr forbanna

2007-03-03T01:09:00.000+01:00

- Du har kanskje ikkje sett deg så godt inn i dei nye reglane, du?

Han prøver ikkje ein gong å skjula arrogansen. Lille venn, liksom. Den eldre vektaren strekkjer seg over kontrolldisken etter brosjyren.

- Her kan du sjå det.

Eg spanderer til saman eit halvt sekund augemerksemd på brosjyren og mannen til saman. Han bryr seg knapt.

- Du kan ikkje ha desse lause.

Vektaren finn ein pose med låsemekanisme til dei fire terrorvåpna mine; ein liten tube mentolatum, ein lebepomade, ei knøttlita flaske med brillevaskmiddel og ein munnspray.

- Dei sa ikkje noko om småflaskene i Bergen, må eg kommentera.
- Det er feil. Det er viktig at alt kjem i posar.

Han legg flaskene i den flysikre posen med kneppelås. Ein FLYSIKKER pose med KNEPPELÅS! Det stoppa dei terrorplanane, gitt.

Den dårlegaste filmen eg har sett - nokosinne

2007-02-27T20:20:00.000+01:00

...eller i alle fall er den på topp tre.
(Mars Attacks var også krisedårleg.)

Det er ikkje mykje film eg ser, og då går eg vanlegvis berre for filmar eg har høyrd mykje bra om på førehand. Så på Platekompaniet i helga skulle eg vera ellevill og spontan, så eg kjøpte ein film som eg aldri hadde høyrd om. Det gjer eg ikkje igjen på ei stund.

Det var mykje som kunne tala for Elisabethtown:
1. One to watch-merke
2. Kirsten Dunst
3. Og Orlando Bloom

Han er vakker, og det tør eg påstå ho er og. Dessutan har eg sett gode filmar med begge før.

Men for å dra dei heilt store linjene:
Drew Bailor (Orlando Bloom) har gjort ein tabbe, noko som kostar skodesignfirmaet nesten ein milliard dollar (Hallo! Ein MILLIARD DOLLAR!) Han får sparken. Difor går han heim og monterer ein kniv på snedig vis på trimsykkelen, men akkurat i det han skal ta livet sitt ringer systra. Faren er død, og det har skjedd i heimstaten hans ei lang flyreise unna. Drew må henta han. Drew gjer det. Men han svergar på at han skal heim til sykkelen og kniven etterpå. På flyturen møter han den ekstremt rare flyvertinna Claire (Kirsten Dunst). Ho skravlar i eitt midt på natta og er overmenneskeleg blid.

Resten av filmen inkluderer mellom anna ein del umotivert dansing i skog og på bruer, mange klisjefylte kommentarar og ansiktsuttrykk, og ei enke som steppar og fortel vitsar i gradferda til mannen sin. Å forklara den ukjende familien til faren ville vore ein blogpost åleine.

Claire dukkar sjølvsagt opp på dei underlegaste plassar, med dei mest surrealistiske kommentarane og dei mest overpåklistra smila eg har sett. Drew lar seg sjarmera.

Dette er to historiar vevd saman:
1. Guten som mistar ein far han aldri kjende
2. Ei kjærleikshistorie mellom Drew og Claire

Dessverre klarar ikkje Bloom å utnytta nokon av dei. Fårete mimikk og klønete replikkar gjer det til ei flau og klam og litt sånn no-MÅ-den-snart-vera-over-oppleving. Nettstaden Highlightzone treff spikaren på hovudet:

Ein Problem ist auch Orlando Bloom, der zwar als Elb und Schwertmeister recht überzeugend sein kann, aber in diesem Gegenwartsfilm ehe deplatziert wirkt und nur höchst selten vermittelt was denn nun eigentlich mit diesem Drew los ist.

Terningkast 1.

Fritt etter Ambjørnsen: Trondheim er ein by

2007-02-18T22:34:00.000+01:00

...og etter norsk målestokk er Trondheim ein stor by.

Her skal eg bu dei neste to månadane, og det kjennast heilt skjønt. Eg skal tusla i nye gater, oppdaga nye kaféar, kikka inn i stovene til nye folk og nyta anonymiteten ein såpass stor by tilbyr.

Utanfor vindauget mitt er det bussar og hundar og folk. Innanfor er det ein pult, ei seng og eit skap. Innmed den eine veggen står ein einsam spring og heng med hovudet. Ein gong var den viktig og uunnverleg, no har den fått ein blank plastikkpose over hovudet. Det som ein gong må ha vore ein vaskekum, er dekka heilt av ei stor treplate. For sikkerhets skuld har han eg leiger rommet av skrive lapp om at eg ikkje må bruka vasken. Takk for tilliten, ja.

Lenger inne fins eit fellesrom med kjøkken og to arkitektstudentar. Døra inn til leilegheita har nok sett betre dagar, og dusjslangen dett heile tida ut frå under krana, slik at ein endar opp med eit fotbad i staden, men eg likar plassen godt. Den har sjel. Her har det budd så mange studentar at eg vert reint poetisk ved tanken. Resten av det gule huset inneheld tre andre kollektiv, og dei inviterer kvarandre på vorspiel med gule lappar på dørene om at "i kveld blir det bråkete her, kom og bli med!"

I mitt latterleg billege flysete på veg frå skarrebyen i ettermiddag saumfarte eg BT. Eg leste leiaren, kronikkane, alle sakene, notisane - ja, endåtil dødsannonsane. Eg måtte flira då eg kom til horoskopet:

[...] Du vil få mye igjen for den innsatsen du gjør fremover, så ikke vær redd for å stå på!

På valentinsk vis

2007-02-14T23:33:00.000+01:00

I utgangspunktet likar eg ikkje dagar handelsstanden bles opp.

Ikkje har eg kjæreste - og eventuelle beundrarar er av den svært tilbakehaldne sorten.

Blomen måtte eg pent finna sjølv.

Ringskjømt

2007-02-02T07:11:00.000+01:00

Viss eg nokosinne skal rissa noko inn i ein giftering,
skal eg skriva Hei di.

Tung bør å bera

2007-01-21T03:28:00.000+01:00

...og noko om mannevit mykje.

Overskrift: - De verste tapet jeg har opplevd
Ingress: «Farmen»-Anders om å måtte forlate kona.
Medium: Dagbladet på nett.
Tidspunkt: 21. januar, 03.30

Gi meg ein pause!

Billeg bloggløysing

2007-01-16T22:29:00.000+01:00

...i ein travel kvardag.
----

Elin, 4 år:
Jeg vil ikke begraves når jeg blir gammel, for jeg klarer ikke å ligge så lenge under jorda uten å puste. Og så er det så ekkelt å få jord i nesa. Da er det nesten bedre å bo på gamlehjem.

Magne, 7 år:
Hvis du dør, så skaper Gud deg om til jord. Da skjønner du ikke bæret.

Mikkel, 7 år:
I Afrika tror de på Nilsen Mandela.

Kate, 6 år:
De som tror på Allah er muslinger. I Kina tror jeg de tror på noe annet. Der tror de på drager.

Hanne, 8 år:
Gud trenger ikke tro på noen han. Han kan bare tro på seg selv.

Fredrik, 9 år:
En misjonær er en mann med hatt og koffert som leser Bibelen i dørsprekken til folk.

Ingrid Marie 7 år:
Man kan bli frelst eller helfrelst, det kommer an på hva man gidder.

Hanne, 8 år:
Når man giftet seg i gamle dager, var det fordi staten sa det og presten mente det var best. I dag kan man slenge seg sammen med den ene samboeren etter den andre uten at staten så mye som letter på lokket.

Turid, 7 år:
Når man gifter seg, gir man hverandre et taushetsløfte. Hvis man ikke holder det, blir man skilt, og da må man dele på lampene og knivene, og som regel blir man ikke enige om hvem som skal ha barna. De som ikke blir enige om det, må gå til en børsmegler. Han bestemmer at den ene skal ha barna, så får heller den andre et spisebord ekstra.

Regina, 7 år:
I gamle dager brukte de foldeskjørt. Nå er det gått av moten, men presten bruker det fortsatt rundt halsen.

Mona, 6 år:
Først blir man celle, så blir man barn, så blir man mamma, så blir man bestemor, så blir man oldemor og så blir man tippoldemor. Til slutt blir man gjørme.

Trine Marie, 6 år:
Bestefar fikk en kjæreste da han var 70 år. Hun var innmari liten og sikkert 80 år mindre enn han. Hun arvet skrubbel og bit.

Ludvig, 5 år:
Damer blir hete i overgangsaldren. Det dampet av mormor da hun kom inn i den.

Anne Elise, 9 år:
Min farmor ble vrien i overgangsalderen, men hun kom seg igjen en uke før hun døde.

Siri, 9 år:
Mannen slutter aldri å lage celler, men kommer i en slags alder han også. Den kalles panikkalderen.

Stine, 9 år:
Når man er sånn førti eller femti år, slutter damene å legge egg. Det vil si at de ikke lenger kan produsere folk. Hekkingen begynner sånn fjortenårsalderen og varer helt til middelalderen.

Ronny Andre, 7 år:
En svigermor er straffen man må ta når man gifter seg med en person man ikke kjenner så godt.

Pål, 7 år:
Noen gamle damer har bart, men det er ingen vits i å si det for de bare reagerer.

Kjartan, 5 år:
Gamle jomfruer vet ikke helt hvordan menn skal brukes.

Marte, 8 år:
Gamle jomfruer er damer som har hornhinna i behold.

Siw, 10 år:
Gamle folk kan ikke lenger få barn fordi de har tørket opp innvendig, og babyer må jo ha vann mens de gror. Heldigvis, sier nå jeg, for ellers kunne man jo risikere at besteforeldrene fikk massevis av onkler og tanter som kanskje ble yngre og yngre.

Martin, 9 år:
Bestemødre har veldig store behåer. De er så store at jeg får hele rumpa og to knær inn i den ene rundingen. I den andre kan broren min sitte.

Kaja, 7 år:
På mormorer er liksom puppene dobbelt så synlige.
Det er fordi de har melket så mange familiemedlemmer.

Heidi, 6 år:
En bestemor er en som hele slekten har kommet ut gjennom. Da er det ikke så rart om hun blir litt slaskete i skinnet.

Heilt punktleg

2007-01-07T03:13:00.000+01:00

* Sterke, store manneryggar - helst nakne

* Kjappe kommentarar

* At nokon lagar mat til meg

* Å få tilfredsstilt vinnar- eller morsinstinktet

* Flyplassar - når eg er på tur til ein stad, ikkje frå

* Grey's Anatomy

* Veldig mjuke klede

* Ei skikkeleg vellukka sending

* Folk som ler frå hjartet

* Å ha ein baby som søv på magen min

* Ei overraskande god bok

* Bergen i solskin

* Ein vakker song

* Å køyra bil

* Hyggeleg selskap

Han lurte på kva som begeistrar meg.

Utpå bygda ein stad

2007-01-02T21:31:00.000+01:00

Overskrift: Omkom etter fall i maskinrom
Ingress: Dødsulykken skjedde i Sogn og Fjordane.
Medium: VG Nett
Tidspunkt: 02.01.07, 20:35

Slike ingressar irriterer meg.

Når så du sist Mann døde på arbeid - ulykken skjedde i Akershus? Om lag her avskriv urbane journalistar meg som ein bygdetulling med dårleg sjølvtillit, men det bryr eg meg ikkje om.

- Men det skjer jo så få ulukker i så små fylke, seier du?

Nei, det stemmer faktisk ikkje. Mannen som omkom i dag er tredje person som døyr i ulukke på ei veke i Sogn og Fjordane. Kanskje hovudstadsjournalistane kunne spart tid og pengar, og brukt same ingress på alle?

Klisjé ganger tre

2006-12-16T17:14:00.000+01:00

Ei tante skreiv i minneboka mi for fjorten år sidan at kunsten å vera lukkeleg består i å gjera sine gleder enkle. Elleve år gamle meg kunne ikkje fatta kva det skulle bety.

Men ho hadde sjølvsagt rett.

Nett no:
1. Laurdagsro i godstolen
2. Kvalitetshandball på skjermen
3. Alle julegåvene i hus (YES!)

Og for å toppa det heile: I kveld vert det pinnekjøt i godt selskap.

2006-12-10T13:29:00.000+01:00

Tidlegare omtalte julebordssmykke.

Manic thursday

2006-12-07T23:55:00.000+01:00

0900 Står opp - vondt i hovudet - som eg ofte har no om dagen.
1000 På jobb - les avisa og et frukost.
1100 Arbeidsdagen i gong, får avtale med regionreformekspert.
1200 Får avtale med politikar som er sint på reforma.
1300 Får veta at det skal vera viktig møte i helseforetaket.
1400 Har avtale med glad sjukehusaksjonist.
1500 Har framleis ikkje alt klart til sending.
1600 Kjenningen går.
1700 Sendinga går finfint.
1800 Går frå jobb.
1900 Ser på veldig dyre julebordsmykke.
2000 Har kjøpt veldig dyre julebordsmykke.
2100 Høyrer dagens Her og nå.
2200 Tenker eg burde prøva julebordskjolen ein gong til.
2300 Tenker eg ikkje burde prøva julebordskjolen ein gong til.
0000 Prøver julebordskjolen ein gong til.

Mens me ventar

2006-11-30T22:16:00.000+01:00

La meg sei nokre ord om det.

Først ventar me på å få begynna på skulen. Nokre år seinare ventar me på å få reisa over på ungdomsskulen, så er det vidaregåande etter det. Omtrent når det skjer, ventar me intenst på å få kjøpa alkoholen sjølv, komma inn på stader der alkohol vert konsumert, og gjerne å få køyra rundt i stygge raude dressar i stygge raude bilar for å gjera dumme ting. Då har du liksom kome ganske langt.

Deretter føl nokre år der ein ventar på å få kjøpa alle sortar alkohol, ein ventar i ulike tidsrom på ulike eksamenar, og gjerne ventar ein og på å finna den store kjærleiken. Og så vidare.

Eg er i ein livsfase som er sterkt prega av venting. Eg ventar på å få ein fast jobb, slik at eg kan kjøpa leiligheit og finna roen for nokre år. Eg ventar på å få avslutta utdanninga mi, og eg ventar på å få reisa til Trondheim for å praktisera i Her og nå. Dessutan ventar eg på at ein fabelaktig mann skal banka på døra mi.

Livet er det som skjer mens me planlegg alt anna, sa ein klok mann.

I avdeling for sjølvskryt

2006-11-23T00:03:00.000+01:00

Tøff, tøffare - eg er tøffast!

(Eller: Skal-du-først-tøffa-deg-så-sørg-for-at-nokre-hundretusen-får-det-med-seg. Høyr frå ca 41. minutt.)

Tafseforbodet har ingen øvre aldersgrense

2006-11-21T23:46:00.000+01:00

- Man må tåle litt. Gamle menn har også en seksualdrift. Helsepersonellet må tåle litt ekstra fra dem.

Omtrent det sa ho. Med sol i stemma og dei beste intensjonar.

Eg hugsar ikkje namnet hennar, men sitatet har eg frå vår største kommersielle radiokanal. Eg hugsar ikkje tittelen hennar heller, men den tilsa at ho kunne meina noko om emnet.

Temaet var eldre og seksualitet. Ho meinte damene i helsevesenet måtte vera med på ein flørt, og godta litt meir frå stakkarane som ligg der så hjelpelause.

Eg kjente eg vart sint.

Å tåla ein flørt er heilt greitt, det gjer dei aller fleste. Men kor mykje skal damene ta imot?

Som nattevakt på gamleheim opplevde eg litt forskjellig dei to foregåande somrane. Stort sett var tilboda harmlause og litt sånn desperatkåte. Men det vert ikkje akkurat kjekkare å stå der i mørket når mannfolka gjerne ville hatt besøk under dyna.

Ein nattleg episode hugsar eg spesielt godt.

Han hadde sige langt ned i senga. Eg tok tak under armane hans, for å dra han oppigjen.
- Eit lite augneblink, eg skal berre hipsa litt på deg, forklarte eg.
Mannen såg sitt snitt til å legga handa under det høgre brystet mitt:
- Å. Eg skulle no ha hipsa litt på deg og, sa han, mens han strauk oppetter brystet.

Eg kvapp til, og trengte eit sekund på å summa meg.
Då foreslo han at eg skulle krypa oppi til han.

Ikkje fortel meg at damene i helsevesenet skal godta slikt.
Ikkje!

Her og nå - der og då

2006-11-07T23:06:00.000+01:00

Då var det klart:
Eg får ta praksisen min i siste Volda-semester i Her og Nå.

Eg har tidlegare uttrykt mi begeistring for aktualitetsprogrammet.

Klumpen i magen er veldig stor, og delt mellom glede og nervøsitet.

Og for dei som måtte lura, så medfører dette ein to månaders permisjon frå Førde. Eg skal tilbake hit i april.

Fakta om fylket

2006-10-30T00:12:00.000+01:00

Snart eit år i Sogn og Fjordane - dette har eg lært:

- Sognefjorden er den lengste (204 km) og djupaste (1308 m) fjorden i Norge. Den er nummer to i verda - grønlandske Scoresbysund skal vera lenger.
- Nærøyfjorden er ein sidearm av Sognefjorden, og den kom på UNESCO-lista i fjor. Vart saman med Geirangerfjorden nyleg kåra til mest verdsett av alle verdsarvstadane av det amerikanske bladet National Geographic Traveller.
- Hornindalsvatnet er den djupaste innsjøen i Europa (514 meter).
- Førde er sentrum i fylket, men det vert administrert frå Hermannsverk på Leikanger.
- Rett over 100.000 innbyggjarar. Av dei bur litt over halvparten i tettbygde strok, mens resten bur spreiddbygd.
- Stort på fisk, frukt og fylkeskjensle. Minst på kriminalitet.

Nordfjord, Sunnfjord og Sogn
Nei, dei heiter ikkje Sogn-og-fjordingar. Fylket er tredelt, og det er klare skillelinjer. Nordfjord ligg rundt Nordfjorden og grensar til Sunnmøre i nord. Sunnfjord ligg midt i fylket; omtrent frå Vadheim ved Sognefjorden i sør til vakre Våtedalen rett sør for Byrkjelo i nord, frå kystbyen Florø i vest til du skimtar Jostedalsbreen over Jølstravatnet i aust. Sogn føl ganske enkelt Sognefjorden, og er dermed fogderiet som grensar til Strilelandet i sør. Fylket grensar til Oppland og Buskerud i aust. Folkelynnet skal ifølgje soga følgja fogderia; nordfjordingen er disiplinert og militær, sunnfjordingen er treig og skal alltid "ete fysst", mens sogningen er lettliva og storkjefta. Denne inndelinga er viktig å kjenna til. Ta _aldri_ ein sogning for å vera sunnfjording. Den leggbæsjen vil stinka lenge.

Førde, Florø og Måløy
Førde er fylkessentrum, men mislikt av mange. For berre 50 år sidan var det stort sett berre bønder her, men så vart det gjort eit politisk vedtak om at dei trengte ein by midt i fylket. Sidan det har byggjinga gått fort, og Førde er forventa å verta den største byen i fylket før utgangen av 2006. Geografisk er plasseringa perfekt. Likevel er det framleis i dag få som eigentleg har lyst til å anerkjenna Førde. Nordfjordingane og sogningane likar dårleg at denne betongoppsamlinga av kjøpesenter og parkeringsplassar skal vera fylkeshovudstaden, og brorparten av sunnfjordingane føler ikkje så mykje meir patriotisme dei heller.
Det set oss over til den andre byen i Sunnfjord; Florø. Den ligg heilt ute i havgapet, og har vore by i over 100 år. Framleis er det den byen i fylket med mest folk, men Førde går altså om kort tid forbi. Florø har vokse til by i eit langt meir naturleg tempo enn Førde har fått tid til. Den har nok difor på mange måtar eit meir typisk bypreg, med små gater og ei dialekt som ikkje er så langt unna bergensk.
Den siste byen ligg i Nordfjord, og heiter Måløy. Den har rundt 4000 innbyggjarar, og havet og fisket er viktige inntektskjelder.

Fylkeskjensla
Overskrifta "Fakta om fylket" var ikkje tilfeldig. Dei kallar det berre det. Fylket. Fylkesindentiteten er uvanleg sterk, mykje sterkare enn den eg føler til Hordaland, rogalendingar til Rogaland eller Oslofolk til Oslo. Ein kollega av meg meinte det er fordi dei er vande til små kår. Det er det kanskje. Men i enkelte saker slåss dei så fillene fyk mellom dei tre fogderia. Det kjem til uttrykk i sjukehussaka. Sentralsjukehuset ligg i Førde, medan dei har mindre sjukehus i Lærdal i Sogn, i Florø og på Eid i Nordfjord. Helseføretaket slit med store underskot, og vil ikkje kutta hjå det største sjukehuset. Men dei små sjukehusa er for ein stor grad freda, og aksjonistane er veldig aktive. Av integritetsomsyn stoppar eg der.
Sogningane og fjordingane er dessutan veldig glade i fylkesradioen sin - prosentvis har me dei høgaste lyttartala av alle distriktssendingane i NRK. Dessutan har me eigne folk på huset som har laga eit stort og solid Fylkesleksikon, og me kallar dei regionale nyheitene for Fylkesnytt. Selskapet som har frakta folk og fe over fjordane i nærare 150 år heiter sjølvsagt Fylkesbaatane.

Kjelder: Fylkesleksikonet, Wikipedia og Statistisk sentralbyrå.

American memories

2006-10-25T19:29:00.000+02:00

Sytten dagar. Sju statar. Fem menn. Ei Heidi.

Typisk bratt gate i vakre San Francisco. Alcatraz i horisonten.

Close up: Roy, Ingvar, Vegar og litt Roar.

Golden gate i strålande solskin.

300 meter over Las Vegas.

Piknik i det fri vart det opptil mange av. Bjarte til venstre.

(Og eg har ingen respekt for opphavsretten.)

Ny vår i Førde

2006-10-20T00:02:00.000+02:00

Dei har forlenga vikariatet mitt til august. Nett fint.

100 år og like sprek

2006-10-18T23:09:00.000+02:00

Eg hadde ikkje noko spesielt forhold til Jakob Sande før eg kom til Sunnfjord. Men eg har verkeleg fått augene opp for diktaren.

I morgon vil eg byrja
på eit nytt og betre liv,
trur eg.
Eg skal aldri gå på fylla meir
og skjera folk med kniv,
trur eg.

I år er det 100 år sidan han var fødd, noko me i NRK Sogn og Fjordane markerer ved å laga ein sju episodar lang serie om han.

Gåsa og katten og hanen var leie av livet her.
No ville dei ut i verda og freiste si lukke der.
– Her går vi på bondebygda som åte for rev og ramn.
Nei, då er det andre tider hjå kongen i Københamn.

Serien tek opp forskjellige deltema, og ser Sande frå ulike vinklar. Den er verkeleg bra, og definitivt verd nokre kvarter av ditt liv.

Det lyser i stille grender
av tindrande ljos i kveld,
og tusunde barnehender
mot himmelen ljosi held.

Episodan vert lagt ut på nettet etter kvart som dei har vore på lufta. Du finn dei her. Tips: Start med den første, der me får møta den einaste gjenlevande søstera hans. Den er nydeleg.

Den dag kjem aldri

2006-10-14T13:32:00.000+02:00

...at eg gløymer denne fantastiske songen.

------

Den dag kjem aldri at eg deg gløymer,
for om eg søver, eg om deg drøymer.
Om natt og dag er du like nær,
og best eg ser deg når mørkt det er.

Du leikar kringom meg der eg vankar,
eg høyrer deg når mitt hjarta bankar.
Du støtt meg følgjer på ferdi mi,
som skuggen gjeng etter soli si.

Når nokon kjem og i klinka rykkjer,
d'er du som kjem inn til meg, eg tykkjer;
eg sprett frå stolen og vil meg te,
men snart eg sig atter ende ned.

Når vinden lint uti lauvet ruslar,
eg trur d'er du som gjeng der og tuslar;
når somt der borte eg ser seg snu,
eg kvekk og trur det må vera du.

I kvar som gjeng og som rid og køyrer,
d'er deg eg ser, deg i alt eg høyrer:
i song og fløyte- og felelåt,
men endå best i min eigen gråt.

Aasmund Olavsson Vinje

Jo, faktisk

2006-10-11T09:33:00.000+02:00

I går
ringte
telefonen
berre
fordi
eg såg på den.

Det store i det små

2006-10-06T20:25:00.000+02:00

Media og journalistikk har interessert meg i mange år. Difor hadde eg sjølvsagt medievitskap som studieretningsfag på vidaregåande, og det var i læreboka der eg såg dette sitatet:

Journalistikk handlar om å sjå det små i det store, og det store i det små.

Eg skjønte det ikkje heilt då, men det har kome litt etterkvart.

Å driva journalistikk i Sogn og Fjordane handlar for ein stor del om det siste; å sjå det store i det små. Det skjer lite i fjordfylket. Me får veldig få hendingar og viktige avgjerder i hendene. (Likefullt er me det distriktskontoret som har flest nyheitssaker på riksnettet, men det er ei skrytehistorie som får liggja til ein annan gong.)

Men altså. Statsbudsjettet. I dag. Det handlar derimot i aller største grad om å sjå det små i det store. Ei lefse på nokre hundre sider. 25 kommunar. Forklart enkelt på maks fire radiominutt. Kinkig.

Det gjekk i grunn veldig bra, etter litt svette og tårer. Men mens eg sat der og sleit kom eg til å tenka på eit anna veldig treffande ordtak om faget mitt:

Journalistikk er å forklara andre det du sjølv ikkje forstår.

Slapp skribent - bad blogger

2006-10-04T23:24:00.000+02:00

1. Barn
2. To fulltidsjobbar
3. Sjukdom
4. Periodiske skrivesperrer
5. Midlertidig mangel på PC
6. Ferie
7. Graviditet

Ja, det var vel det. Sju gode grunnar til å skulka unna blogginga. Og ikkje ein einaste ein eg kan bruka.

Eg må berre beklaga. Sidan sist har eg tapt finalen i bedriftscupen bitre 1-0 for Sporten, begynt på treningsstudio, fylt 25 år, vore på journalistkonferanse på Voss og sove 13 timar natta derpå.

Men eg får sei som vår største konkurrent; SE HVA SOM SKJER!

1. Bilete frå USA - ei rundreise
2. Signe maten - eit matprogram
3. Chuck Norris - ein mann med draget

Snart. Eg lovar!

Kulturkræsj - it wasn't me!

2006-09-15T21:18:00.000+02:00

Tilbake frå USA - og kulturkræsjen kom då eg minst venta det.

Her får du historia, mot at du til slutt gir meg ein konklusjon på om eg var frekk.
-------

15.09.06, ca kl 15, Amsterdam, på flyet som skal til Bergen.

Arr, eg skal sitja ved midtgangen.
Jaja, det er rad 8, så eg kjem i alle fall tidleg av.
Ah, kjipt - det sit nokon i begge dei to andre seta.
Velvel, det går nok bra. Dei er asiatar, begge med halvgrått hår.
Men fanken då - nesten fullt i bagasjerommet.
Hmmm.....viss eg stappar den inn der.....eller snur litt på den sånn... Hey - den som ligg lengst framme er ikkje heilt inne. Viss eg byttar om plassen på dei to fremste koffertane får eg plass.
Eg har så vidt tenkt tanken før han høgg til.
- What are you doing? You cannot move that!
Han tar meg fullstendig på senga, der eg står i jetlagsvima.
- It is mine! You cannot touch it!
- Uhm...??? OK...I just wanted to switch them...
- You cannot touch that, it's my laptop. What are you doing?
- I am trying to fit in my bag. There is no room.
- That is not my fault.
- I know it's not your fault. But I need some space.
- Not my fault. Try there.
Han peikar på andre sida, framfor businessclasgardina.
Tja. Jaja, eg kan vel alltids det. Så der hamnar den.
Men me er ikkje ferdig med det.
Hånei.
- Now I have to check that it's OK. It's my laptop. I'm Japaneese.
Den vesle mannen reiser seg byrskt.
Eg sukkar.
- It's perfectly fine, I didn't do anything.
- I have to see. I'm Japaneese.
So what, spør eg meg sjølv, men eg gidd ikkje meir dikkedering. Han ser ikkje ut til å gidda meir han heller. Me set oss ned i seta våre. Ingen brukar armlenet.
-----

Du trudde det slutta der, du.
På ingen måte.

-----
Flyet er komme i lufta og setebeltelyset er sløkt.
Eg heldt på å gi etter for søvnen, flysuset vert stadig fjernare.
Brått har eg ei kvinnestemme like ved øyret.
- You called, Sir?
- Yes. I wanted to.....
I starten høyrer eg ikkje kva han seier. Men litt etter litt forstår eg. Han drar opp eitelleranna kort som skal visa kor viktig han er.
- That is totally unacceptable. She cannot do that. She wanted to remove my luggage!
Han gjentek seg sjølv fleire gongar, så opprømt er han. Eg smiler. Det er jo unekteleg litt morosamt.
- I am sure she didn't mean to offend you, Sir.
Flyvertinna roar han ned med hendene. Ho håpar vel sånn halvvegs at eg skal seie noko, men eg gjer ikkje det.
- I think she did! She didn't appologize!
- What do you want me to do about it, Sir?
- Tell your captain!
Ho klarar ikkje å halda inne ein liten fniselyd.
- I think he's busy flying the plane. I can bring you the purser.
- Thank you.
Eg seier ingenting. Ho stryk meg diskre på skuldra i det ho går.
Purseren kjem. Same klagesangen omigjen. Purseren er sikker på at She ikkje ville fornærma han. Han kjøper den ikkje. Neivel, kva kan ho gjera for han?
- I want your opinion. Can she do this? Is it common in Europe? I'm Japaneese! I've travelled alot - this never happend to me before!
- Well...yes, it is common. To fit everything in.
Men han gir seg ikkje. Eg er framleis berre she. Han har never been so embarrased og meir i same gata. Eg blir lei.
- OK, seier eg til purseren, - I'm not going to do anything about this as long as he keeps talking about me as "she" when I'm sitting right here in the middle.
Han ristar på hovudet og seier noko for å avbryta.
- I AM TALKING! I wasn't gonna remove it, I was just gonna switch them. And can you please tell him that if he has anything of such a great value that noone can touch it, he should put it under the seat in front of him?
Ho nikkar og prøver å gjera begge til lags. Cultural differences og eg gløymde å spørja han og eg meinte sikkert ikkje å fornærma han. Men han gjer seg ikkje. Han skal ha ei unnskuldning. Eg syns det vert heilt latterleg, og kjenner at eg aldri kjem til å pressa ut eit einaste lite "sorry" for det der.
Eg ber om eit anna sete. Får det. Og snakkar ikkje meir med han. Flyvertinnene forsikrar seg fleire gongar om at eg ikkje er bitter, og gjentek fleire gongar at den der er veldig klassisk, det skjer nesten kvar gong dei har med japanarar. Eg nikkar. I see. Og det vert vel ikkje betre av at eg er ei ung dame? Nei, det trur ikkje ho heller.
Eg vil vera kulturrelativist, men der gjekk grensa.

Houston - we have no problems

2006-09-01T21:16:00.000+02:00

God kjensle: September heime, medan det framleis var august her.

Ingvar har ei upaaklageleg utsikt fraa leilegheita.

Paa halvanna doegn i Houston, har me faatt sett ein heil del - kjoepesenter, NASA Space Center og Mexicogulfen. Dessutan har me tilbragt opptil fleire timar ved og i det fantastiske symjebassenget i blokka til Ingvar.

Mexicogulfen fekk me ikkje med oss daa eg var her med folkehoegskulen for fem aar sidan. Sjekk oljeplattformane.

No gaar turen snart ut av Texas, mot storslagne opplevingar i Las Vegas, Grand Canyon, Los Angeles og San Francisco. Fint liv!

Here comes fun!

2006-08-28T23:11:00.000+02:00

Onsdag er me av garde. Vedgår at ferie vert fint.

First ladies: Maibel (11,5) og Mormor (69,5)

2006-08-22T22:59:00.000+02:00

Kjære Chess. "Kjære."

2006-08-21T17:25:00.001+02:00

Eg fekk eit godt tilbod frå ein av dykkar selgjarar.
Han lurte på kvifor eg hadde forlete Chess for eit snautt år sidan.
Eg sa, som sant var, at eg fekk eit godt tilbod frå Telenor, men at eg hadde tenkt meg tilbake til dykk etter endt bindingstid.

- Flott, sa han, då kan eg leggja flyttinga inn med ein gong.
- OK, men pass på at eg ikkje bryt bindingstida, sa eg.
- Jada, det skulle han.

Men nei så menn.

Sidan det har eg snakka med dykk tre-fire gongar, Telenor har ringt fleire gongar i veka, og no gidd eg ikkje meir.

Eg vil difor med dette avbryta flyttinga av abonnementet til dykk.
Eg heldt meg hjå Telenor til andre gode tilbod skulle dukka opp.
Etter endt bindingstid.

Heidi.

Neederlans: Waar een wil is, is een weg

2006-08-10T20:19:00.000+02:00

Dear penis

2006-08-06T22:30:00.000+02:00

Ein god, gamal klassikar.

Sånn apropos agurktida.

(Skjømmes - skumrast, brenna ut)

2006-07-27T01:43:00.000+02:00

Dagen har stemt
strengan mot kveld,
enda skin toppan
av solglødde fjell,
snart skal dæm slokne og gjømmes
- tenn ikkje lys,
la det skjømmes

Sommaren kom
reiste så stilt,
hausten sitt slør
famne oss mildt
no kan det lengtes og drømmes,
- tenn ikkje lys
la det skjømmes

Glea og sorg
alt har sin tid,
daga blir fødd,
reise førbi,
blomstra skal frøes og glømmes
- tenn ikkje lys,
la det skjømmes

Tenn ikkje lys
la meg få se
natta som kjem
slik som ho e
ingen førr tida kan gjømmes
- tenn ikkje lys,
la det skjømmes

Helge Stanges

Strilelandet er eit anna land

2006-07-25T02:19:00.000+02:00

Norsk-pakistanske Kanwal, Oslo, 24.07.06, ca 13.30:

- Oj. Heidi? Med briller og bustehår og dobb i nesa ser du...ehm...
- !?
- ..nesten litt eksotisk ut.

Eg tek deg igjen midt oppå Strynefjellet

2006-07-22T13:05:00.000+02:00

Eg heng meg på.

Du køyrer forbi mange.
Eg køyrer forbi dei same.

Du skal visst same vegen som meg.
Eg køyrer etter deg heilt til Otta.

Du blinkar og skal av vegen.
Eg viftar vekk ei fluge.

Du vinkar tilbake.

Du veit du treng ferie når...

2006-07-18T09:48:00.000+02:00

...du for å høyra ei lydfil på datamaskina trykkjer på Play, løftar opp telefonrøyret - og kvepp til når du høyrer summetonen.

Rekordsommar

2006-07-17T20:46:00.000+02:00

Eg har sett mange rekordar i sommar.

I helga var eg til dømes ein av dei over 11.000 som var med på å setja publikumsrekord på countryfestivalen på Breim. (Og T-E T-R kan med det få gå tilbake på det han sa til Næravisa i fjor om at radiostudentar frå Volda er snobbar.)

Vidare har eg hatt rekordstore utgifter på ei månadsløn. Briller og USA-tur kom til saman på over 11.000 kroner, utan at me går meir inn på kva som kosta kva.

I dag har eg drepe rekordmange fluger. Eg kom ut av teljinga på 18.

Og sist - men på ingen måte minst, har eg hatt eit rekordartig liv både på jobb og på fritida. Kollegaene mine er bunnsolide både før og etter klokka 16.

The American Dream

2006-07-17T20:08:00.000+02:00

...er vel ikkje noko eg ber på sånn til dagen. Men det skal absolutt bli fint å komma tilbake ein tur.

Mine to ferieveker legg eg nemlig dit i år.

Siste august ber det av garde med to kollegaer og to kompisar av han eine. Me skal besøka ein tredje kollega-kompis, som jobbar i Texas-olja. Med 7-seteren hans skal me rekka over Houston - Grand Canyon - Las Vegas - San Francisco - Los Angeles på to veker.

Av alle dei plassane er det berre Houston eg ikkje har sett før, men det er heilt i orden. Det er uansett annleis å oppleva Las Vegas med eit-par-og-tjue 19-åringar frå folkehøgskulen, enn med seks mannfolk som alle har passert dei 30.

Tankar frå TV-stolen

2006-07-12T14:59:00.000+02:00

Eg er antakeleg så langt frå ein TV-slave som du kjem.

Det kan gå veker mellom kvar gong eg slår på boksen.
Dette burde eg som NRK-tilsett antakeleg ikkje innrømma, men men.

Og når eg først seier ting eg ikkje burde:

Gratulerer, TV2!
Den nye tirsdagsserien dykkar er ein innertiar.

Grey's Anatomy er ung, kul og hipp - men likevel både interessant og intelligent.

Ellers lite nytt.

I førdianaren sine fotefar

2006-07-11T20:42:00.000+02:00

Hans Jakob Reite er underleg, men han skapar i alle fall liv i leiren.

Som sunnmøring ser han pengar i det meste, også i Førde.

No viser han byen fram til både førdianarar og turistar.

Ruta går i eit 8-tal...

...den tar 88 minutt...

...er for maks 8 deltakarar...

...og kostar 88 kroner.

(Og eg treng ein ven med Photoshop.)

Brillefine dagar

2006-07-04T23:47:00.000+02:00

Helsing Bertholt

2006-07-03T23:58:00.000+02:00

"Hva gjør du", ble herr K. spurt, "når du møter et annet menneske?"

"Da lager jeg et riss av det, og sørger for at det begynner å ligne."

"Hva er det som begynner å ligne? Risset?"

"Nei", sa herr K., "mennesket."

(Historier om herr Keuner, Bertholt Brecht.)

Prisen for artigaste e-post går til LASSE

2006-06-28T23:40:00.000+02:00

Fw: THREE STAGES OF A MAN'S LIFE

THREE STAGES OF A MAN'S LIFE

BEFORE MARRIAGE

AFTER MARRIAGE

AFTER THE DIVORCE

Demo does Norway

2006-06-21T20:32:00.000+02:00

Mine Volda-folk visste at eg brukte mykje tid på Demostasjon.
Mine Førde-folk veit at eg enno brukar mykje tid på Demostasjon.

Prosjektet starta som ei veke nettradioproduksjon for medievitskapleg forsking. Dette vart ganske kjapt utvida til to veker. Desse vart til tre semesteroppgåver og ein times foredrag på The First European Communication Conference i Amsterdam - og det heile vart utgangspunktet for ei fagbok i medievitskap.

Eg og Hilma bidrar til denne boka med kapittelet "Demokratisk deltaking - er det mogleg?". (Og nei - det er ikkje fullt så svevande som det kanskje kan høyrast ut.)

Høyr Kurer på P2 kl 12.03 laurdag 24.06.06.

Innsyn, utsyn og nærsyn

2006-06-17T15:29:00.000+02:00

No har eg endeleg fått det på det reine.
Grunnen til at alt har vore uklart på avstand er enkel:

Eg er nærsynt.

Ikkje mykje, men nok til at det vert ein irritasjon. Eg har alltid hatt perfekt syn, og difor er det klart eg merkar det når ting vert ei skodde på avstand. Uansett kor mykje eg mysar og blinkar, vert linjene aldri heilt klare.

Augelegen sa eg er heilt i grenseland for å trenga briller. Eg ser heilt klart på nært hald, og det er ikkje noko problem å køyra bil. Men eg vil gjerne vera i stand til å sjå skilta på like lang avstand som før, og eg ynskjer å framleis kunne kjenna igjen møtande kjensfolk like fort som dei ser meg. Så briller vert det.

Den andre nyttige kunnskapen eg fekk ut av den timen gjeld om lag alle mine blogglesarar. Augelegen spurde nemleg om eg nyleg har vore student. Det har eg jo. Då nikka han gjenkjennande, og fortalde at veldig mange studentar les seg til nærsynthet. Me konsentrerar oss om det me har like framfor nasa, og ser ikkje så mykje utover dei vide horisontar, rett og slett. Eg måtte jo innrømma at eg ikkje har pløyd gjennom så enorme mengder bøker i mi studietid. Derimot trur eg det kan henga saman med ein utstrakt bruk av dataskjermar. Han kjøpte den.

30 timar seinare går eg framleis og gler meg til å sleppa å sjå ut som eit dopvrak. Eg måtte ta ha innpå sånne dropar som utvidar pupillane, så augelegen skulle få eit skikkeleg innblikk. (OK, den var billeg.) Pupillane skulle gå tilbake til normalt etter nokre få timar. Det var i halv ni-tida i går morgon, og det er definitivt meir svart enn brunt innpå der enno.

---
Min vanlegvis så trivelege kollega Eldgrim lurte forresten på om dei og hadde sjekka i kor stor grad eg er trangsynt.

Snøft.

Hotell i særklasse

2006-06-17T13:38:00.000+02:00

Me har starta NRK Sogn og Fjordane sin sommarturne. I løpet av sommaren skal me besøka så mange som mogleg av dei 25 kommunane her i fylket. Eg og min gode kollega Camilla starta moroa i Stryn denne veka.

For ein kommune! Nordfjordingane er forfriskande sporty og opne – av om lag 15 potensielle intervjuobjekt vart me berre avvist ein einaste gong. Det er verkeleg ein solid statistikk.

Kanskje heng denne openheita saman med at dei forstår media. Stryningane er innovative. Dei finn på ting. Finn opp ting. Og treng difor publisitet rundt prosjekta sine.

Tysdag kveld hadde me intervjuavtalar heilt fram til i 22-tida om kvelden. Den nest siste var med suksessbedrifta Moods of Norway. Då kom dei rett frå Dubai. Etter intervjuet fortalde me at den siste avtalen for kvelden var hoggormguiding. (Det innslaget kan du høyra 6.15 og 8.45 i morgonsendinga mandag 19.06. Den kjem på nettet.) Svenske Moods-Stefan syns det var ein kjempeidé, og ville gjerne slenga seg på. Han kjende hoggorm-fyren, og kunne godt køyra oss dit i den berømte Moods of Norway-limosinen. Han måtte berre ta på seg sitt sist innkjøpte antrekk.

Ti minutt seinare fann eg meg sjølv bakerst i ein rosa limosine, med ein svensk sjeik bak rattet. På veg til hoggormguiding. Herleg.

Det som derimot ikkje var så sjarmerande, var hotellet me hamna på. Eit toalett som setet holdt på å ramla av, ein nedslitt og stygg lenestol – og ingen sjampo på badet. Det var rommet vårt.

Camilla spurde om dei hadde gløymd sjampoen.
Nei, det hadde dei ikkje, men me kunne godt få sidan me spurde.
Forklaringa var nemleg den at dei ikkje pleier å leggja ut sjampo om sommaren, for turistane tek den berre med seg.

Eg ristar litt meir på hovudet for kvar gong eg tenkjer på den der.

Ei hotellhistorie til:
Første kvelden hadde me lyst på hotellmat, men 250,- syns me var i meste laget. Camilla tok affære igjen, og spurde om me ikkje fekk billigare mat sidan me budde der.
– Nei, sa den første resepsjonsdama.
– Nei, sa den andre resepsjonsdama.
Så me enda opp i ein kafeteria, der eg for første gong i mitt liv såg meg nøydd til å klaga på maten. Laksen var ikkje gjennomsteikt.

Då me kom tilbake på hotellet, såg me på eit oppslag at Camilla hadde hatt rett heile tida – fullprisgjestar skulle berre betala 100,- for maten.
– Det var jo litt dumt, sa den tredje resepsjonsdama.
- Men jaja, då veit de det jo i alle fall til i morgon.

Eg skal ikkje avsløra kva dette ubrukelege hotellet heiter, men det ligg i Stryn og har eit logisk namn.

Somme dagar frosk --- og andre dagar prins

2006-06-12T02:02:00.000+02:00

"Kritikarane har peika på Førde som eit skrekkeksempel på "ein stygg norsk bygdeby", og når folk frå nærområda skal dit seier dei enno ikkje at dei skal til by'n utan å dra på smilen."

– Spesielt dei unge førdianarane karakteriserer Førde som stygt og kjedeleg. At det ikkje finst ei Førde-dialekt er også ei svært vanleg oppfatning, seier Førde-jenta Anne Marit Bødal. .

Tilbake i drift

2006-06-10T01:34:00.000+02:00

Etter ei veke i det som skulle verta min første streik, er me no godt i gong med arbeidet igjen.

Streik viste seg å verta ei svært sosial greie - og det kan ein jo lika - men det er godt å vera i jobb igjen.

Eg innser at det også kan verka som eg har hatt ein streik på gong her på bloggen, men det kan eg avkrefta her og no.

Derimot har eg ei ufyseleg ustabil nettilkobling om dagen.

Og skuffande lite kreativitet.

Eg streikar.

2006-05-31T23:17:00.000+02:00

Tomheita etterpå

2006-05-21T22:46:00.000+02:00

Me er gamle nok til å hugsa ein kvardag utan msn og mms, og me kjente til Cheerio lenge før den vart Tsjeriåu.
Likevel kan me bli 19 igjen på ein knips.

Denne våren er det fem år sidan eg var ferdig på Skogn folkehøgskule, og denne helga var det gjenforening.

Då kjem avskjeden alltid for brått.

Når ein har fått dei varmaste klemmane, lagt i dei beste fanga, sunge dei mest innhaldsrike songane, ete dei beste måltida, nytt den same gamle solnedgangen, sete i gapahuken som kjenner alle historiane frå før - så lenge at ein nesten må berast i seng, når ein har gått i dørene som hugsar alle gamle løyndomar, nytt stille stunder med gode menneske og ledd av dei same gamle vitsane omigjen - då kan ein ikkje gjera anna enn å spandera dei nødvendige tårene, og tenkja at enkelte ting i livet er komplett ubetalelege.

Gratulerer!

2006-05-18T01:18:00.000+02:00

Mai betyr fødselsdag og kake.

Lat meg starta med å gratulera alle med overstått nasjonaldag. Eg har forstått det slik at det er det dei vaksne gjer.

Vidare har mine to fine fetrar Jonas og Kristoffer stått konfirmantar i denne skjønne, milde - nærare bestemt førre søndag.

Først var det middag hjå Jonas. Me fekk raspekaker, stemningen var nett passe høgtideleg og det heile var veldig fint. Fotballgale Jonas fekk Englandstur med Arsenalheimekamp på plakaten frå foreldra - og klaga ikkje akkurat over det.

Etterpå var det kaffi og kaker hjå Kristoffer. Stemninga var nett like god der, og sånn gåvemessig lar eg biletet tala meir enn 1000 ord.

Vidare må eg gratulera min eldste bror Thor-Bjørnar med 20-årsdagen, som var førre fredag... (her med vår kusine Mariel)

...og førstkommande mandag fyller min gamle far 46 unge år. (Her med minstebarnet, Maibel Anita)

Viss eg då til slutt slenger på ei helsing til onkel Håkon, som fyller 50 år i dag, og onkel Geir, som vart sånn om lag 39 år søndag, så har me det vel. Kunne fyllt eit heilt nattønske med det her.

(Og i denne posten må du fokusera på innhald. Layouten stinkar.)

I Jostedalen med BBC og Reuters

2006-05-12T22:31:00.000+02:00

Kl 07: Morgonfugl med gull i munn inn døra på jobb. Viktig med god tid. Dessutan ikkje bensinkort påtenkt torsdag kveld, under pakking av bil, Fjærlandstunnelgratisbillettar, direkte-på-radio-utstyr, opptaksutstyr og bærbar PC til redigering.

Kl 09: Fem-og-nitti-blyfri på Statoil i Sogndal. Full tank. Full kontroll. Wiener, vatn og Helnøtt - sjåfør treng også drivstoff.

Kl 11: Bil på parkeringsplass. Direkte-på-radio-utstyr endeleg oppe og går. Førehandssjekkar unnagjort. Hovudperson ikkje til stades, men sterkt engasjert kjæreste utspurt.

Kl 13: Tre direkteinnslag i føremiddagssending unnagjort. Aktørar påhelst, ungar tilsmilt. Bergknausar og buskvekstar overvunne, skjørt rive i kanten. Hovudperson på plass. BBC-kamera påskrudd. Reuters-kamera påskrudd. NRK-kamera påskrudd. Lesar tar teikninga.

Kl 15: Sprø mann nedkjølt, BBC-kamera avslått. Reporter på hjul. Takkar høge makter for lokalkontor i Sogndal. Redigeringsbærbar ubrukeleg utan gjengløymt kabel.
[I båten tilbake spurde ein kameramann om eg kjende nyheitsbyrået hans, Reuters. -Nei, sa eg, som trudde han hadde sagt Voices. Han sa ikkje så mykje meir etter det.]

Kl 17: Puls nedjustert til 200. Langsak og kortsak klipt i rekordfart.

Kl 19: Telefon mottatt - kortsak også på riksnett. Kinamat inntatt. Gebursdagsgåve innkjøpt. Sogndal såvidt forlatt.

Kl 21: Ytterdør lukka, godstol lovprisa. Sterk kjærleik til yrke innsett.

Kl 23: I narkose ved meterlange, supermjuke, kvitpelsa, alltidblide Reitan. [Ja - tipp kvar eg kjøpte han.]

Denne veka startar eg som programleiar

2006-05-07T16:51:00.000+02:00

Eller avviklar, som det heiter på fagspråket.

I starten skal eg først og fremst prata sogningar og fjordingar gjennom to føremiddagstimar, og sånn litt etter litt skal eg dra i spakane og.

Det vert spanande, men det er ikkje fokuset i denne posten.

For:

Min kontakt med mitt faderlege opphav kan i beste fall seiast å vera noko sporadisk. (Han ringer sjelden folk for å koseprata, eg ringer sjelden folk for å koseprata.)

Han fekk difor veta om programleiarplanane så seint som rett før helga, to veker etter eg visste det sjølv. Via e-post.

Mail from Mongstad:
"Jaja. At du er ambisiøs har du i alle fall etter meg."

Mail from Førde:
"Tja. Og arvelegheit er noko ein trur på den dagen ein får intelligente barn."

Vil du ha hjartet mitt?

2006-05-02T13:31:00.000+02:00

Leveren?

Milten?

Kanskje heller ei lunge?
(Eg røykjer ikkje, så dei er fine.)

Eg er ikkje fyllt 25 år, og har på ingen måtar planlagt å forlata denne verda. Men det er lenge sidan eg tok stilling til organdonasjon.

Sjølvsagt skal eg redda andre liv, viss eg kan det.

Der ligg jo også kva eg meiner andre bør gjera.
Men det aller viktigaste er å ta stilling.
Og deretter å fortelja dei pårørande kva ein vil.
Det er slemt å overlata ei slik avgjerd til dei.

Og til deg med religiøse grunnar til å sei nei:
Treng englar bukspyttkjertel?

Appelsiner på ein fredag

2006-04-28T15:48:00.000+02:00

Den kom i posten allereie i dag.
Eg bestilte den frå bokklubben mandag, då dei feira bokdagen.
Den var billig, 89 kroner.

Eg har tenkt på å lesa Appels inpiken lenge. Faktisk lurar eg på om ikkje eg kjøpte den då den kom ut i 2003. I så fall står den i bokhylla heime hjå ho mor.

Eg hadde tidlegvakt i dag, så eg var ferdig 1217. Men nynorskpraktikantane hadde sin siste dag hjå oss, så eg syns eg måtte vera der til den småhøgtidelege lunsjen var vel overstått. Det var ein fin halvtime.

Etter 12 minutt i ein fantastisk massasjestol på det eine handelshuset her borte, fem minutt på ein blomehandel og to minutt på H&M (som byr meg stadig meir imot, men det får bli ein annan vals) tusla eg heimover i solskinnet.

BT, Strilen, reklame og ei bokpakke. Det vanlege. Eg peilar meg rett inn på papirbosset. Kastar reklamen, kastar BT -som eg las i halv seks-tida i dag tidleg, legg Strilen i trappa og opnar bokpakka. Pappen gidd eg ikkje ta med inn.

Appelsinpiken. Jaha. Eg meiner å hugsa at det kan stemma, det var vel den eg bestilte, ja.

Klokka er ganske nøyaktig to når eg set dei nye blomane i vatn, snappar ut ei plastflaske Cola frå kjøleskapet og finn fram tidstjuven med cool design og innebygd webcamera.

Men i staden vert eg sitjande med boka i fanget. Det er noko med den. Eg les baksida. Hm. Sjekkar om det fins avisvurderingar på innerklaffen. Det gjer det ikkje. Det fins ingen innerklaff eingong. Neinei, eg får lesa den første sida då. Og kanskje andre.

To timar seinare er dei 175 Appelsinpikensidene unnagjort.

Eg er ikkje frelst. Ikkje livsfjern som en exphilstudent. Ikkje oppkava eingong. Den står ikkje opp mot verken Bibelen, Koranen eller Ringenes Herre. Men det var fin underhaldning, på ein skummelt oppslukande måte. Eg fekk valuta for timane.

Den, som aldrig lever nu,
lever aldrig. Hvad gør du?
Piet Hein

Det berre skjer

2006-04-25T15:51:00.000+02:00

Eg elskar å lesa.

Og eg les fort og.
På ein inspirert dag les eg gjerne 200 sider. Da Vinci-koden tok meg to dagar og to netter, med unntak for dei timane eg måtte sova og arbeida.

Likevel gjer eg det ikkje.

Slik er det med sokkestrikking, bollebaking og det flotte Paris-puslespelet mitt i 1000 bitar og.

Det er gøy, meiningsfullt og nyttig.
Men det blir med tanken.

I staden vert ettermiddagen ei lang rekke ingenting.

SMS
NRK1
MSN
TV2
MMS
MSN
NRK2
Blink, blogg og internett.

Livet er vatn i ein tesil.

Iblant føler eg at eg er så fornuftig og ordentleg at eg vert keisam, men i møtet med meir rebelske typar innser eg at det må vera heilt greitt

2006-04-23T22:01:00.000+02:00

A groovy kind of love.

Toppen av arroganse

2006-04-22T23:53:00.000+02:00

...må vera å bita på dette her.

Vegglusverksemd

2006-04-01T00:25:00.000+02:00

Høyrd den siste kvelden i mars på Strilelandet.

Samfunnsdebattant 1:
- No har ein ny tilstått å ha vore med i NOKAS-ranet. Han eine som i grunn er ganske pen. Og så har han sagt at det var han Schumacher som skaut politimannen.

Samfunnsdebattant 2:
(Ler overlegent.)
- Pøh. Schumacher du liksom. Han er jo fotballspelar.

Entschuldigen Sie, bitte.

2006-03-31T17:11:00.000+02:00

- Jobbeperiode med helgevakt -> ti lange arbeidsdagar i strekk
- Minus to visdomstenner, som måtte opererast ut

Så no har eg heime i strilestova, rusa på familieidyll og smertestillande.
De får bera over med meg.

Bingo!

2006-03-21T17:47:00.001+01:00

Her blir det liv.
Rai rai.

Stemninga trykker på frå alle kantar. Sikkert femti damer i alle aldrar og fasongar har benka seg rundt borda. Den ellers så hippe kafeen misser ein del av sjarmen og kulheten. Damene kjeftar og hysjar og ventar spent. Nåde den som skrapar med stolen.

Eg og ein kollega har rota oss inn i eit fellesskap me ikkje visste om. Me vert sitjande heilt til slutt. Eg ender opp med ein gevinst på 185 kroner, og både eg og min ven er hekta. Det er faktisk veldig gøy.

Men det var litt flautt å innsjå at eg kan alle faguttrykka.

Høve: Kvinnedagen. Tema: Ytringsfridom.

2006-03-07T13:34:00.000+01:00

Viss eg skulle sett dagsorden for kvinnedagen, veit eg så inderleg godt kva den skulle vore.

Ytringsfridomen har vore ei het potet heilt sidan me terga på oss ein ambassadebrennar eller to her i januar.

I mange land har kvinner avgrensa eller ingen rett til å meina noko i det offentlege rom. Det er eit opplagt tema for dagar som denne, så det skal eg ikkje foreslå i denne omgong.

Derimot ville eg heller ha sett eit lys på norske kvinner sin bruk av ytringsfridomen. For det er skrale greier.

Kvinnelege kjelder er i sterkt mindretal i media.

Dette skuldast at journalistar ofte jaktar på sjefen, eigaren, den ansvarlege. Det er ingen hemmeligheit at det framleis er mest menn på toppen, sjølv om damene halar innpå. Dette er eit stort og viktig tema, men ikkje her og no.

Problemet er når ein skal ha tak i dei som strengt tatt ikkje må godta å vera ein offentleg person.

Mellomsjefane. Grasrota.

Der er damene. Dei tause damene.

Eg er heilt overtydd om at det er langt fleire enn meg i denne bransjen som har ergra seg grøn og blå over damer som slit med talevegring. Kvifor skal terskelen vera så høg for å uttala seg offentleg? Kvifor er det så himla farleg?

Eit slikt 8.mars-tog skulle eg ha reist langt for.

When morning has broken

2006-03-05T19:53:00.000+01:00

...my news are breaking.

Eg har morgonvakter denne veka. Då byrjar arbeidsdagen klokka 5.
Eg skal lesa nyheiter ein til to gongar i timen, og elles halda meg oppdatert på det som skjer.

Eg har berre hatt den vakta ein dag tidlegare, så det vert spanande å sjå korleis det fungerer med slik pussig soving ei heil veke.

Utgongspunktet er neppe optimalt; helgeseminar med 40 festglade journalistar på fasjonable Hotel Alexandra har gitt meg tre timar søvn det siste døgnet.

Forholdsvis ufornuftig. Men umenneskeleg artig.
Sogn og Fjordane vert berre betre og betre.

Allting kan gå itu

2006-02-28T23:48:00.000+01:00

...och min hobby fins nu i tusen bitar.

San Francisco, USA

Dette puslespelet fekk eg til jul. Siste biten var på plass i førre veke.

Eg er hekta.

Genialt enkelt, ganske enkelt genialt var det nokon som ein gong marknadsførte seg med. Sånn ser eg på puslespel. Det er ein fabelaktig måte å kobla av på, sjølv for rastlause folk som meg. Vidare er det konsentrasjonstrening og hjernetrim, noko som sjølvsagt ikkje er å forakta.

Eg er allereie godt i gong med mitt andre Clementoni-puslespel. Dei er sterke i fargane om dagen, og så lyser dei litt sånn mystisk om natta - kjempegreier!

Eiffeltårnet, Paris

Og på det nederlandske kortet: Mitt puslespeliske motto.

Matnyttige tider

2006-02-25T23:21:00.000+01:00

Blame it on the kjøttdeig.

Og snart bør ein vel ikkje eta fugl.

Det må vera tøffe tider i restaurantbransjen.

Eg uttrykker min sympati, og trekker meg roleg tilbake til knekkebrøda mine. (Noko som ikkje skuldast panikk, men berre utilsikta halvanorektiske etevanar på generelt grunnlag.)

Eg er snart inne i min tredje månad her i Førde. Nyheitslesinga går bra, men produksjonen går treigare enn eg hadde håpa.

Med eit løfte om oppstramming på bloggfronten og mange varme tankar til medstudentar i praksis: Bruk dei siste februardagane til noko minneverdig.

Mobilen vibrerar og pip

2006-02-20T17:55:00.000+01:00

Ah. Det er det 35-nummeret igjen.

Eg har mannen som melde Telenor til politiet for telefonterror friskt i minne. Det er sikkert sjette gongen dette firmaet ringer meg på berre nokre veker, så denne gongen er eg kjapp.

- Hallo, det er Heidi.
- Hallo?
- Hallo.
- Åja, hei. Det-er-Line-som-ringer-fra-ettellerannetmasefirma-bare-så-du-vet-det-så-er-dette-IKKE-telefonsalg.
- Neivel.
- Hehe. Har du hørt om rosenrot? Du kan få det gratis i TO uker! Det er et slikt...
- Kæ?
- Rosenrot.
- Nei.
- Det er et slikt...
- Er det derfor de har drive og ringt meg i det siste?
- Hæ?
- Jobbar de etter ein slik metode at de ringer ti og ti, og så får berre den kjappaste nokon på tråden?
- Hæ?
- Driv de slik telemarketing at...

Klikk.
Borte.

Eg rakk ikkje ein gong å be ho fjerna meg frå lista.

I mi galluptid hugsar eg at eg pleide å straffa sure folk med å legga dei i Kategori 4 - Ikke Kompetent.

Håpar eg hamna der.

Ekstraservice - det er visst Haugen, det

2006-02-16T21:15:00.000+01:00

16. januar 2006 18:07:02
Til: companymail
Emne: Peppermyntete

Hei.
Eg var i Amsterdam rett før jul, og kjøpte då den beste teen eg har smakt nokosinne. Eg _må_ ha meir. Fins Twinings Peppermynte her til lands? Har de eventuelt tips til kven eg kan kontakta?

På førehand, takk for hjelpa.
Mvh; Heidi.

23. januar 2006 13:47:50
Hei Heidi!
Takk for at du skriver til oss. Beklageligvis blir ikke Twinings Peppermynte-te importert til Norge. Jeg synes imidlertid at synspunktene dine er svært interessante, så vi vil ta med denne teen i vurderingen neste gang vi gjennomgår sortimentet vårt.

Jeg beklager at jeg ikke kan hjelpe deg med akkurat denne teen. Som et slags plaster på såret kan jeg sende deg noen pakker av våre andre urte-teer, som jeg håper vil falle i smak.

Med vennlig hilsen
Asle Forsbak
HAUGEN-GRUPPEN AS

Det var den bak eg var på jakt etter, men dei framom eg fekk.

Dette er modig. Takk Vebjørn.

2006-02-10T14:21:00.000+01:00

«Jeg vil i dag gjerne henvende meg personlig til det muslimske miljø og si at jeg er lei meg for at deres religiøse følelser ble krenket gjennom det vi gjorde da vi den 10. januar i Magazinet publiserte en faksimile av de danske tegningene fra Jyllands-Posten. Det var aldri vår hensikt å såre noen.

Det er også riktig av meg i dag å innrømme at jeg som redaktør ikke fullt ut forstod hvor sårende publiseringen av Jyllands-Posten faksimilen faktisk ble opplevd. Det vil jeg i dag gjerne beklage.

Jeg beklager dypt at dere som muslimer har fått deres religiøse følelser såret gjennom det vi har gjort. Jeg har tidligere sagt offentlig at jeg ut fra det jeg de siste ukene har erfart, angrer publiseringen av faksimilen.

Det er også viktig for meg å si at jeg føler det muslimske miljøet i Norge har taklet denne situasjonen på en verdig og tilbakeholdende måte. Det fortjener dere honnør og respekt for. Jeg har stor forståelse for at de siste ukene har vært meget krevende for dere. Det at vi sitter sammen her i dag, viser noe av styrken i det flerkulturelle samfunnet vi har bygd opp i Norge. I andre land er situasjonen en helt annen på dette området.

Generelt sett opplever mange muslimer nå at deres hverdag har blitt vanskeligere. Fra ulike kanter av landet kommer det inn meldinger om trakassering og stigmatisering av norske muslimer. Meningsmålinger viser at mange nordmenn har blitt mer skeptiske til muslimer på grunn av det som har skjedd.

En slik utvikling må vi ta sterk avstand fra. Nå er det viktigere enn noen gang at vi alle sier et bestemt nei til diskriminering av folkegrupper på bakgrunn av religion eller etnisk tilhørighet. At høyreekstreme grupper nå prøver å slå mynt på denne saken, er skremmende og ubehagelig.

Jeg har alltid vært av den oppfatning at innvandrerne beriker det norske samfunnet. Norske muslimer er fredselskende og gode mennesker.

Jeg tror vi alle nå må gå dialogens vei. Kanskje kan det komme noe positivt ut av dette vanskelige som har hendt. Kanskje kan vi alle lære noe viktig. Om ytringsfrihet. Om dialog. Og om religion. »

Oslo 9. februar 2006

Vebjørn K. Selbekk

redaktør i Magazinet

Du tråkkar på meg

2006-02-07T16:44:00.000+01:00

Eg har respekt for deg.

Eg har heile tida sagt at teikningane ikkje burde vore publisert.

Det var ein unødvendig provokasjon.
Redaktørane tråkka over ein strek dei ikkje trengte.

Men det gjer du og.
No tråkkar du på meg.

Eit år av min barndom spanderte min far på FN og fredsbevaring i Libanon. Min bror held no på å verta befal, og kan til dømes verta send for å tryggja freden i Afghanistan.

Du må gi deg med det her.
Nok. Stopp. Slutt. Idioti.

Muslimen og meg

2006-02-03T19:07:00.000+01:00

Heidi sier:
Eg er einig - desse karikaturane skulle aldri ha vore på trykk.
Heidi sier:
Pressefridom er ekstremt viktig.
Heidi sier:
Men det er respekta for andre kulturar og religionar og.

Muslimen sier:
Godt å høre.

Heidi sier:
Eg veit religionen din er veldig viktig for deg.

Muslimen sier:
Ja, det er den.
Muslimen sier:
Men jeg tror likevel på trykkefriheten.

Heidi sier:
Korleis reagerer ein smart, sivilisert og europeisert muslim som deg på dei reaksjonane me har sett i Palestina og Indonesia dei siste dagane?

Muslimen sier:
Vel. Min reaksjon er at jeg støtter enhver demokratisk reaksjon mot avisene som trykte disse tegningene.

Heidi sier:
Er flaggbrenning ok?

Muslimen sier:
Nei.
Muslimen sier:
Jeg sa demokratiske.

Heidi sier:
OK.
Heidi sier:
Eg prøver berre å definera grensa.

Muslimen sier:
La meg si det slik; det muslimske samfunn venter ikke en radikal bevegelse fra den norske og danske statsministeren, som for eksempel å legge ned disse avisene. Det de ønsker, er en uforbeholden unnskyldning, der man ikke nevner trykkefriheten. Frihet betyr ingenting for muslimer når det gjelder religion. Og jeg forsikrer deg - de ville ha reagert på den samme måten om det gjaldt Jesus.

Heidi sier:
Muslimane ville gjort det?

Muslimen sier:
Definitivt. Vi tror på Jesus også.

Heidi sier:
...men han er berre ein av mange profetar hjå dykk?

Muslimen sier:
Vi tror på hver profet som har blitt sendt. 28 stykker er nevnt i den hellige Koranen. Det inkluderer Jesus.

Heidi sier:
Og de ville ha reagert på same måten viss desse bileta var av Jesus, som er den mest heilage personen i Kristendommen?

Muslimen sier:
Absolutt.

Heidi sier:
Det verkar ulogisk.

Muslimen sier:
Det er logisk for meg.

Heidi sier:
"Frihet betyr ingenting for muslimer når det gjelder religion", skriv du.
Heidi sier:
Det er forskjellen. Religion kjem etter fridom her.

Muslimen sier:
Ingen kan ydmyke en religion eller profet under ytringsfrihetsparaply. Det er mitt poeng.

Heidi sier:
Eg veit det. Men der ligg det ein kulturell skilnad. Ein stor ein.
Heidi sier:
Det fins mange audmjukande bilete av Jesus. Ingen reagerer på dei.

Muslimen sier:
It is a shame.

Heidi sier:
It is a different mentality.

Ingen pave, men litt skryt

2006-01-31T18:25:00.000+01:00

Viss du vert kvalm av sjølvskryting - trykk på x'en i høgre hjørne.

Her og Nå er udiskutabelt det beste nyheitsmagasinet me har her til lands.

Den som kjenner meg, veit at eg ser det å vera programleiar i Her og Nå som ein draumejobb.

Den som kjenner meg godt, veit at noverande Her og Nå-programleiar Kari Sørbø er mitt journalistiske idol.

Difor var det veldig rart å høyra at ho utannonserte meg som reportar på den siste Her og Nå-saka i dag. Brarart. Deiligrart.

Døgnopne barnehagar

2006-01-30T21:15:00.000+01:00

Sjølvsagt skal me ha det.

I 2004 valde foreldra til 20 861 born å ta ut separasjon.
Kvart fjerde born bur med berre ein forelder. Det er vanlegvis mora.
Kvinner har ein tendens til å jobba i omsorgssektoren. Det inneber veldig mykje skiftarbeid.

I Sverige har dei hatt døgnopne barnehagar i mange år. Og det funkar finfint. Då vert det litt håplaust av barneombudet å frykta kenneltilstandar viss me prøver det same her.

Så mange som 89 prosent av 5-åringane gjekk i barnehagen i 2003, likevel skal det ikkje kunne veljast som ei praktisk løysing når åleinemor (eller for all del -far) treng barnepass etter klokka fem om ettermiddagen.

Det er dumskap.

Opphavsrettsleg korrekt

2006-01-26T00:11:00.000+01:00

"Veslebror. Steinen. Havet."

Nokon stor fotograf er eg ikkje, men dette er eg ganske nøgd med.

Mediaminuttet

2006-01-18T19:13:00.000+01:00

Nyheitskriterium. Vagt ord. Eg har lest mange fine definisjonar av det, men eg hugsar ingen av dei. Då er Gullfisklova fin. Eg har innemellom nevnt den for mine medstuderande, men det er overraskande få som har høyrd om den. Difor:

Den følelsen vi får når en million kineserer sulter i hel, ti tusen indere drukner, et par franske ungdommer blir myrdet, en bekjent kommer ut for en bilulykke, nabokona brekker beinet - eller hvis gullfisken dør i vårt eget akvarium. (G. Klein)

Fersk journalist (24) overser opphavsretten

2006-01-17T18:48:00.000+01:00

Dette biletet stal eg frå den same fotokåringa som det i førre post:

Resignasjon

2006-01-15T17:03:00.000+01:00

Innemellom vert livet litt overveldande og eg veit ikkje heilt kva eg skal seie, fordi eg ikkje kan nokon ord som dekkar akkurat det eg har på hjartet - og dei orda eg kan seier alt for mykje.

Billig, men bra bloggløysing

2006-01-13T21:24:00.000+01:00

Hvis jeg har spist for mye, da har jeg forspist meg.
Hvis jeg har sovet for lenge, da har jeg forsovet meg.
Men når jeg nå har forlovet meg, har jeg da lovet for mye?

Eg lever så lenge eg lærer

2006-01-10T18:46:00.000+01:00

Eg kunne ha skrive mykje om læringspsykologi. Det var min favorittdel i eit generelt interessant grunnfag i pedagogikk.

Men det får verta ein annan vals.

Eg kjenner læringskurva går rett til himmels om dagen. Radiostudiet i Volda er utan tvil ein god førskule for NRK, men det fins framleis ein del å setja seg inn i; arbeidsverktøyet er nytt, rutinene er nye, kollegaene er nye og for min del er også fylket nytt.

Eg grip etter informasjonen som flaumer rundt meg i beste blekksprutstil, og forstår stadig betre kvifor det fins eit Flink Pike-syndrom. Eg var på lufta for første gong i dag, først med ein aktualitetsreportasje i morgonsendinga, og så med fem nyheitsbulletinar utover ettermiddagen. Lesinga går rett bra, så no er neste skritt å kunne ta ansvaret for teknikken samstundes.

Rom var ikkje bygd på ein dag.
Det får vera dagens dose læringspsykologi.

Made in Denmark - ein kvardagssnutt

2006-01-08T22:37:00.000+01:00

Scene: Eg åleine ved eit kafebord i eit trendy kjøpesenter i Køben, ei snau veke før jul. På bordet framfor meg ein kaffe mokka og tre-fire postkort. Eg lagar tenkeansikt og skriv litt no og då på eit av dei.
Til deg:

Mangelen på det ein på krampe-urbant kallar shopping-gen er veldig praktisk i tider då økonomien er knapp. Det kompliserer det heile ein tanke at alle rundt meg ikkje er i tvil om å ha det, men eg er då stor nok til å kunne underhalda meg sjølv innemellom.
- Kaffe som smaker sjokolade, takk, sa eg på min beste bergensk-dansk til mannen bak disken, og planla å sitja ein halvtime og verta roleg av å sjå på alle dei kjøpegale.

Slik gjekk det ikkje.

Eg vert både oppgitt og oppkava. Det er så tett oppunder jul at folk ikkje har tid til å stå i ro i rulletrappene. Uansvarlege mengder raudt og spygrønt stadfestar at fargesynet framleis er i orden, og hyppigheten pelskåpekledde er nesten like påfallande som i Praha (der er dei rå på den fronten). I underetasjen hyler ein unge i mangel på tolmod og frå taket gaular Celine Dion at ho alltid vil elska meg.

Eg stenger sansane og innvilgar meg ein svart femsekundar.
Sjelefred gjenfunne.

På nabobordet står den danske framtida. Ho er så lita at ho framleis treng ståhjelp frå mor, og smokken dekkar heile ansiktet. Me flørtar og vinkar og vert rett gode vener.

Velvel.

Eg er ikkje så bra for marknadsøkonomien.
Men eg trur eg er bra for meg sjølv.

Her budde lensmannen i Førde før

2006-01-04T21:26:00.000+01:00

...men eg er sikker på at han ikkje hadde det så koseleg som eg har fått det no.
(At det er gitter for vindauga i kjellarboda er eit faktum eg vel å sjå vekk frå.)

Dette er då altså stova mi. Til venstre står eit lite bord med to stolar, og til høgre er ein liten kjøkkenkrok. I tillegg til bad og soverom er dette det einaste eg treng. (Og det er flaks, for det er det einaste eg har.)

Nytt år, ny leilegheit, ny by og definitivt nye moglegheiter, ikkje minst fordi eg i morgon startar i ny jobb. Eg må innrømma at det er ei skrekkblanda fryd eg sit her med, men eg gler meg meir enn eg kvir meg.

Eg innviar herved den nye leilegheita med eit ønskje om mange besøk og mykje liv mellom veggane:

Den som tar imot en venns hilsen, den som deler en venns bolig, den som nyter en samtale med en venn, han er den lykkeligste på jorden. - Hitopadesha

Den fyrste song for siste gong

2005-12-30T20:17:00.000+01:00

...i alle fall i dette året.
Med den vakraste songen eg kjenner, ønskjer eg deg eit
lukkeleg og fruktbart nytt år.

---

Den fyrste song eg høyra fekk
var mor sin song ved vogga.
Dei mjuke ord til hjarta gjekk,
dei kunne gråten stogga.

Dei sulla meg så underleg,
så stilt og mjukt te sova.
Dei synte meg ein fager veg
opp frå vår vesle stova.

Den vegen ser eg enno tidt
når eg fær auga kvila.
Der stend ein engel, smiler blidt,
som berre ei kan smila.

Og når eg sliten trøytnar av,
i strid mot alt som veilar,
eg høyrer stilt frå mor si grav
den song som allting heilar.

(Per Sivle)

Dette vart den jula då..

2005-12-27T00:29:00.000+01:00

...eg fekk mykje bestikk - og vart skikkeleg glad for det. Eit puslespel i 1000 bitar, mange pene stearinlys og ein straumdriven appelsinjuicepressar er eksempel på andre høgdepunkt i gåvehaugen.

...eg nesten måtte laga både pinnekjøtt og svineribbe, men eg klarte heldigvis å innhenta kompetent hjelp. Når mor har jobbehelg og far bur ein annan stad, er det ikkje berre berre å vera storesøster midt i verste julemiddagkjøret.

...eg lærte pappa minesveiper, medan tanta mi lærte meg grunnleggande poker.

...eg ikkje jobba i det heile, verken i varmen frå bakeriovnar eller avispresse. Eg hadde eigentleg tenkt å prøva å få nokre nattevakter på gamleheimen, men sidan eg startar i ny jobb nokre dagar ut i det nye året innvilga eg meg å ha heilt julefri.

...eg såg den mykje omtalte Narnia-filmen. (Viss det er lov å foregripa hendingane. Me skal sjå den på torsdag.)

Eg ønsker deg ein fabelaktig bra julekveld!

2005-12-24T01:58:00.000+01:00

A/S Lysfontene

2005-12-21T22:30:00.000+01:00

Eg skulle spasert inn døra heime no. Lillesøster skulle hengt rundt halsen min i tre minutt, og juleferien skulle vera eit faktum.

Men nei.

Tre timar etter flyet mitt skulle gå sit eg framleis på Gardermoen, gretten og usjarmerande.

Eg veit godt at pilotane ikkje kan hjelpa for dårleg vêr.
Det er då heller ikkje det som irriterar meg.

Først var beskjeden at me måtte gå av flyet. Veret var for dårleg for letting, og me ville få nærare beskjed.

Ein time seinare fekk me beskjeden. Flyet vårt var kansellert.
- Alle berørte passasjerer bes henvende seg til SAS Braatens skranke i avgangshallen.

Javel.

Ei lita klynge sure bergensarar kjem dit før meg. Greitt det. Eg er nummer 613. No er dei på 589. Det bør jo forholdsvis fort. Eg set meg ned og pløyar gjennom nokre kapittel i Engler og demoner. Eg har kost meg med den i timesvis allereie, først på Kastrup og så her. Etter ein halvtime melder tolmodet pass. Kva er det her då? 001? 003? 007? Har dei begynt på nytt?

Nei.

Det er middelaldra menn i lang frakk som flashar gullkortet og får snika i køen.

Jaja, tenker eg. Sånn er det å reisa på økonomiklasse.

Nesten ein time seinare er eg ikkje like overbærande. Gullkortfrakk nummer 019 og eit utal eldre (ja, dei gamle er verst) flytaparar har fjuska seg framover i køen. Sistnemnde har ikkje gullkort, men eit ego som skulle tilsvara slikt noko.

Ein time og tjue minutt etter eg trakk kølappen kjem eg til.

- Eg ombookar deg til flyet 2330.
- Går det då?
- Det veit eg ikkje.
- Kva skjer viss ikkje?
- Då må du sova her. Neste!

Og no:
New time 0020.

For dum for fordommar

2005-12-19T22:52:00.000+01:00

Eg er europear.

Amerikanarar ser ned på meg fordi eg er vrang å ha med å gjera.

Eg er skandinav.

Sydeuropearar ser ned på meg fordi eg er kald, uvenleg og asosial.

Eg er norsk.

Danskar ser ned på meg fordi eg er ein oljebortskjemt fjellape.

Eg er vestlending.

Austlendingar ser ned på meg fordi eg er provinsiell og snakkar feil.

Eg er stril.

Bergensarar ser ned på meg fordi eg brukar nynorsk.

---

Eg har altfor god sjølvtillit.

Fjerde søndag i advent: København

2005-12-16T00:27:00.000+01:00

Mi medievitskaplege karriere er over.
Eg gir meg på topp og trekker meg roleg tilbake etter å ha overlevd munnleg eksaminasjon. Der måtte eg og Hilde Marie forsvara semesteroppgåva vår om Demostasjon.

Dermed er også Demostasjon ute av verda for godt.
I alle fall for min del.

I dag flyttar eg frå Volda. Det vil seie; viss eg rekk å få alt i kassar og bossekkar i løpet av natta. Det vert vel populært om eg i tillegg rekk å få vaska over det heile i løpet av fredagen.

Eg skal ta nattbussen til Gardermoen, og fly derfrå til København laurdag morgon. I Danmark vert det kurs for norske journalistar, med medfølgjande sosialiteter. Kulturelle opplevingar vert det vel og.

Eg kjem heim til jul seint den 21. desember. Då kjem eg nok ikkje til å prioritera internett sånn heilt først.

Difor:

God jul, høgt verdsette lesar.
Måtte nokon dryssa englestøv og harde pakker på din veg.

Redd eit liv via SMS

2005-12-15T13:47:00.000+01:00

Ok, den overskrifta var både forenkla og tabloidisert,
men det toler du.

Det fins enkelte ting ein rett og slett ikkje kan vera motstandar av.
Som Amnesty.

Ved å kasta seg ut i SMS-verda gjer Amnesty det no superenkelt å delta i deira underskriftskampanjar. Om lag 20 gongar i året ber dei mobilaksjonistane om underskriftsstøtte til saker dei jobbar med. Mobilt, sjølvsagt.

Send AMNESTY til 1960, og du er med på laget.

Juleagurkar

2005-12-15T01:06:00.000+01:00

- Julematen gjør deg hissig.

- Pass opp for gløggforgiftning.

Her er treningsprogrammet for julen.

Alvorleg talt.

Not in shops now!

2005-12-13T20:20:00.000+01:00

Brudd = Fanzine = undergrunnsblad.

Eg er ikkje sikker på korvidt studentar i Volda kan hevda å utgjera noka undergrunnsrørsle, men no har me i alle høve fått vår eigen fanzine.

Blekka kom ut for første gong fredag før helga. Kulturentusiastredaktørane Anne Dorte og Håvard hadde egenhending trykt opp 150 eksemplar, som dei delte ut i kantina.

Om lag 10 skribentar har bidratt, og kvaliteten er upåklageleg.
Bra initiativ, folkens!

Det e`kje dæ æ drar ifra

2005-12-12T01:42:00.000+01:00

Tekst og melodi: Bjørn Vassnes

Har lurt mæ sjøl nu lenge nok,
Men nu veit æ at æ må gå.
La det`kje komme som et sjokk,
Du har hatt tid nok tell å forstå.
Du spør om kem deinn andre e.
Du har skjønt lite kainn æ se.
Det e`kje tell noen æ skal dra,
Og det e`kje dæ æ drar ifra.

Du e`kje verre einn folk flest
Æ trur du gjør så godt du kan
Men ailltid skall du være best,
dirigere alt med din forstand.
Du va tolmodig nok med mæ
Æ va jo ikkje så erfaren som dæ.
Ja, du va snill – takk skal du ha.
Det e`kje dæ æ drar ifra.

Du tok godt vare på mæ – det e saint
Æ slapp å ta ansvar – æ slapp å tenke
Men det kom over mæ iblant
Ei lenke av gull e dog ei lenke.
Deinn du var glad i – det va`kje mæ
Men kun en negativ kopi av dæ.
Æ va forkledning så altfor bra
Og det e deinn æ drar ifra.

Tredje søndag i advent: Konklusjonar

2005-12-10T22:06:00.000+01:00

Etter fem dagar på Praha-tur har eg mykje eg skulle ha blogga om. Heldigvis - eller dessverre, alt etter som - er eg velsigna med gullfiskminne, så mykje har allereie svevd ut i det blå.
Eg skriblar difor berre ned nokre konklusjonar som eg har kome til dei siste dagane:

- Tsjekkarar verkar på generelt grunnlag lite livsglade. Både ho i souvenirsjappa, han på restauranten og dei i hotellresepsjonen orka så vidt å prata med oss, og eit smil kom ikkje på tale. Ikkje ein gong gateselgjarane såg verdien i varme og sjarme.

- Stirr aldri på ein naken mann som kjem ut av ei offentleg badstu i Praha. Det er lov.

- Jula kjem til å komma som ei kjerring på meg i år og, men no har eg i alle høve gåvene på stell.

- Stundom må til og med hobbykontrollfrikar som meg innsjå at sakn er ukontrollerbart.

- Dei som eig venterommet på Moa burde fått skryt for å skriva med blindeskrift på dodørene.

- Eksamenslesing er for pyser.

Og no siste timane etter eg kom heim:

- Folk må slutta å senda dei idiotiske luremailane om kven ein er forelska i og kor mange gongar i veka ein masturberer. No har eg fått tre nye. Eg vil ikkje ha fleire. Ikkje!

- Vaskemaskiner går faktisk ikkje fortare sjølv om ein stirrar på dei.